با توجه به اينكه تاثيرات هر كدام از عوامل بیابانزدایی در زمان و مكان تغيير مي كند ، ارزيابي ميزان بيابانزايي و نوع تخريب ناشي از عوامل بيابانزايي اعم از فعاليت‌هاي انساني يا عوامل اقليمي بسيار مهم است. اين ارزيابي بايد با ملاحظات تنوع زيستي و معيارهاي كمي متناسب با جنبه هاي فرهنگي و پيشينه شاخص‌هاي سنتي مورد توجه قرار گيرد. اجراي ارزيابي و ارزشيابي فعاليت‌ها و برنامه، نيازمند اطلاعات اساسی منابع، فعاليت‌هاي تحت پوشش و حساسيت‌هاي منابع مي باشد. ارزيابي بيابانزايي و فعاليت‌هاي مرتبط با بيابانزدايي بر پايه شاخص‌ها و خصوصيات هر ناحيه مي باشد. يكي از مشكلات عمده در ارزيابي بيابانزايي و فعاليت‌هاي مرتبط به بيابانزدايي عدم وجود اطلاعات و داده هاي به هنگام و در دسترس مي باشد. سيستم‌هاي سنتي براي تحقيقات و ارزيابي هاي اقتصادي اجتماعي كاربردي نيستند. اين به دليل غير قابل انطباق بودن و كيفيت پايين اين سيستم‌ها مي باشد. بنابراين تاسيس يك بانك اطلاعات در كشور و برقراري سيستم‌هاي پيشرفته جمع آوري داده ها براي جمع آوري و تجزيه و تحليل داده ها ضروري است. بعلاوه، شاخص‌ها و معيارهاي وابسته براي ارزشيابي و كنترل فعاليت‌ها و نتايج آنها و تغييرات اقليمي بايد تعيين شود. تاسيس نظام تحقيقاتي مناسب براي تعين شاخص‌ها و معيارها از اولويت‌هاي اول برنامه ارزيابي و پايش مي باشد. همچنين در سيستم دائمي پايش بايد اطلاعات مربوط به موفقيت ها و شكست‌هاي عمليات اجرايي و برنامه ها را هر 5 تا 7 سال يكبار جمع آوري و تجريه و تحليل نمود.